W Indiach technologia rozpoznawania twarzy pomaga odnaleźć zaginionych

Policja w Delhi podczas programu pilotażowych testów technologii rozpoznawania twarzy zdołała w ciągu zaledwie czterech dni zidentyfikować prawie trzy tysiące zaginionych dzieci, które mogły dzięki temu wrócić do swoich rodzin z sierocińców i przytułków. Jeszcze kilka lat temu byłoby to niemożliwe. Skala zaginięć dzieci w Indiach jest natomiast ogromna; w latach 2012 do 2014 zaginęło ponad 237 tys. nieletnich.

Nominowany do Oscara w 2017 roku film Lew opowiada historię pięcioletniego chłopca, który szukając swojego brata na stacji kolejowej przypadkowo wsiadł do pociągu zmierzającego do Kalkuty, odległej o ponad 1000 km od jego rodzinnej wioski. Mieszkańcy wielkiego miasta posługiwali się innym dialektem, niż właściwy dla miejsca zamieszkania chłopca – wobec czego nie mógł on nikomu opowiedzieć swojej historii. W końcu trafił do sierocińca, a ostatecznie zaś adoptowało go małżeństwo z Australii. Kolejne 25 lat swojego życia spędził w Tasmanii, a w wieku lat 30 udało mu się odnaleźć swoje miejsce zamieszkania z dzieciństwa dzięki szczątkowym wspomnieniom i… wykorzystaniu Google Maps.

Tyle filmowa opowieść.

W początku kwietnia, zaledwie w ciągu czterech dni, indyjska policja z pomocą narzędzi do rozpoznawania twarzy zarejestrowała wizerunki około 45 tys. dzieci przebywających w domach dziecka. Prawie trzy tysiące zdjęć przyporządkowano do istniejących w narodowej bazie danych zapisów informacyjnych o osobach zaginionych.

W Indiach w latach 2012 – 2014 zaginęło ponad 237 tys. dzieci

Rozpoznawanie twarzy – pomoc dla zaginionych?

Technologia rozpoznawania twarzy jest coraz częściej wykorzystywana przez służby w krajach na całym świecie. Niechlubnie zasłynęły z tego względu Chiny, gdzie rozpoznawanie twarzy coraz częściej postrzegane jest jako znacząca część składowa rozbudowanego systemu nadzoru nad społeczeństwem. Testy, które wypadły niezbyt pomyślnie, prowadziła też policja w Wielkiej Brytanii, która chciała z pomocą algorytmów rozpoznawania twarzy zwiększyć skuteczność w ujmowaniu i identyfikowaniu przestępców. Okazało się, że 92 proc. wskazań to błędy działania technologii, prowadzące do nieuzasadnionych wezwań na posterunek całkowicie niewinnych osób.

Wykorzystanie tej technologii w celu usprawnienia poszukiwań osób zaginionych daje nadzieję przede wszystkim w przypadkach, gdzie niezbędna jest współpraca transgraniczna między służbami. Warto jednak pamiętać, że skuteczność technologii rozpoznawania twarzy w działaniach tego rodzaju będzie jedynie tak wysoka, jak dobra i rzetelna będzie współpraca organów w poszczególnych krajach; jeśli wymiana informacji będzie kulała z powodu – na przykład – zbytecznie rozbudowanych procedur, usprawnienie nie będzie działało.

Technologia rozpoznawania twarzy i narzędzia działające w oparciu o nią są skuteczne ze względu na algorytmy uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji. Algorytmy natomiast opierają się na danych – i nie można zapominać, że skuteczność ich działania jest ściśle uzależniona od jakości materiału wyjściowego, którym dysponują w procesie uczenia się.

 

 

Zdjęcie w nagłówku: Raghu Nayyar